сфт. 1. айн. Шиқилдоқ. Чақалоқнинг шақилдоғи.
2. эск. Тунги қоровулнинг кескин силкитганда шақиллаб овоз чиқарадиган, ичи ўйиқ ёғоч асбоби.
[Ёʻлчига] Ҳуштак, шақилдоқ чалган танҳо қоровул кўлкалари унда-мунда учраб қолар эди. — Ойбек, Танланган асарлар
Ухлаб қолган миршаб ҳам негадир уйғониб кетиб, яна шақилдоғини шақиллата бошлади. — Мирмуҳсин, Меъмор
3. кўчма Қаттиқ-қаттиқ овоз билан, шақиллаб гапирадиган.
Эртасига улар уруғларидаги Саври шақилдоқ деган хотинни айтиб келиб, кинна солдиришди. Мирмуҳсин, Умид. — Қоч, дейман, аблаҳ, қоч! Нақ бўйнингни узаман, — деб ўшқирди амакиси. — Қоч, яшшамагур, қоч! —
деб такрорлади шақилдоқ келинойиси. — П. Турсун, Ўқитувчи