сфт. 1. Ҳеч кимдан нарсасини аямайдиган; ҳотам; ҳотамтой; танти.
Сахий одам. Сахий топса, бўлиб ер, бахил топса, босиб ер. — Мақол
Сахий билан бахил бир қудуқдан сув ичмас. — Мақол
Вақт-бевақт бировникига бир меҳмон келса, отини ушлаб кўнглини хушлаб жўнаца, бул одам— сахий. — Алпомиш
2. Кишилардан ўз ёрдамини, хизматини аямайдиган, ғамхўр; меҳрибон.
Сахий устоз.
Сахий педагог Меҳри опа тарбиялаган ёшларни республикамизнинг ҳамма жойида учратиш мумкин. — Газетадан
3. кўчма Табиий бойликларга бой; тўкин, мўл; мўл-кўл.
Сахий ер. Сахий ёз.
Ер! Қандай бойсан, сахийсан, гўзалсан. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди
Урушдан қайтган ғолиб отадек Қўни-қўнжи тўлиб сахий куз келди. — Ғ. Ғулом
4. кўчма Нурини аямай тўкувчи; юқори ҳароратли (қуёшга нисбатан).
Ана, ёʻлнинг иккала бети бўйлаб сахий қуёш нурини беармон эмиб, ястаниб ётган токзорлар орқада қолди. — Шарқ юлдузи
Хазина ер, зилол сув, Ёз бўйи сахий қуёш. — Ғайратий