sft. 1. Doim, tabiatan xush kayfiyatli; xushchaqchaq.
bu oiladagilarning hammasi ham samimiy, quvnoq va oqkoʻngil ekanligiga ishongan sayin, bu oʻngʻaysizlik oʻrtadan koʻtarilib borardi. — S. Zunnunova, Olov
Mahdi tabiatan quvnoq, kuydi-pishdi edi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
2. Shod, xursand kayfiyatli; quvonchga toʻla.
Hammalari quvnoq, eginlari bashang. — S. Zunnunova, Koʻk chiroqlar
U bugun juda quvnoq. — T. Ashurov, Oq ot
Bari oʻtib ketdi bir tush misoli, Eslayman goh mahzun, gohida quvnoq. — A. Oripov, Yillar armoni
3. Shod-xurramlik aks ettiruvchi, ifodalovchi.
Men sahnalashtirgan quvnoq komediya ham shu haqda — Gazetadan
Toshkent uz-bekning sanʼati, tovushi, Quvnoq muzikasi, kuyi, obroʻsi. — Gʻ. Gʻulom
Oʻsha quvnoq kulgi, hazil endi qandaydir jiddiyat, oʻy va gʻazab bilan aralashib ketgan edi. — S. Zunnunova, Olov