сфт. 1. Қорага мойил; қоратўр(и), қорамағиз.
Ўзи қорача бўлгани учунми, бу хол тезда кўзга ташлана қолмасди. — С. Зуннунова, Олов
сепкилли, қорача юзи сал-пал пардозланган. — Н. Аминов, Қаҳқаҳа
2. тар. Ўрта асрларда аҳолининг зодагон бўлмаган табақаси.
3. этн. Айрим туркий халқларда уруғ номи (масалан, ўзбекларнинг қатағон, лақай, қирқ, сарой қабилалари таркибида қорача уруғи бўлган).
4. шв. Қора, авом халққа мансуб киши.
У шу ёшга келиб, наинки худога, ҳатто буни — қорача, севгилисини — хўжа деб, бир-бирларининг қовушишларига ёʻл бермай келган урф-одатларга ҳам тил тегизмаган эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча