сфт. 1. Қони бўлган, қони бор.
Иссиқ қонли ҳайвонлар.
Унсин акасини қучоқ-лаб, қонли ярасига юзини, кўзини суриб ёта берди. — Ойбек, Танланган асарлар
2. Қон юқли, қон тегган, тўкилган.
Қонли қилич.
Қонли кўйлакни Қоратой эҳтиёт билан тилиб, ярани очди. — Ойбек, Танланган асарлар
Муҳаррам жуда шошиб қолган эди. Унинг кўз олдига қонли майдон-у эрининг чўзилиб ётгани келди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар
3. Қон тўкиш, хунрезлик билан содир бўладиган.
Қонли урушлар. Қонли жанг.
Кўп сирларнинг, қонли кунларнинг Гувоҳисан, улуғ Днепр. — Ғайратий
Уни жонига тегган бир ёки бир неча қарздори ўлдирган, ё бўлмаса, бирор ўзидай ахлоқсиз рақиби ундан қонли ўч олган. — С. Айний, Эсдаликлар
- Тўла қонли, тўлақонли Ҳар жиҳатдан мукаммал. замондошларининг тўла қонли образларини роман, повест, шеърларда ўқишни, саҳна ва экранларда кўришни истайдилар. — Газетадан