от 1. Бирор кимса, нарса, воқеа ва шу кабиларга ишора қилиб айтилган рамзли гап, шама; қочириқ.
У нариги сўридаги машшоқлар билан ўтирган чўтир Абдураҳим ошпазни қочирим билан аския қила бошлади. — Ш. Тошматов, Тонгдаги кўланка
[Зайнобиддин] Баъзида андаккина қочиримга ҳам оғзи қулоғида хирр-хирр кулади. — Мирмуҳсин, Тирик товон
Башорат имо-ишора қочиримларни ё тушунмайди, ё тушунмасликка олади. — Қ. Кенжа, Тоғ ёʻлида бир оқшом
2. Истеҳзо, киноя, пичинг, кесатиқ, қочириқ.
Муборак шу гапга ҳам хандон уриб кулди. Турсуной Дилбарнинг бу гапи қочирим-ми ё мақташми — тушунмас эди. — Н. Сафаров, Узоқни кўзлаган қиз
3. мус. Ўзбек анъанавий мусиқасида оддий ва мураккаб мусиқа безакларининг умумий ифодаси: куйга жило берувчи қисқа товуш (оҳанг)лардан ташкил топади.
Ўзбек миллий куйлари нозик қочиримлари билан нотага олинди. — Газетадан