от 1. Оёғи хаста ёки ногирон кишилар қўлтиғига тираб, таяниб юрадиган, юқори қисми қўлтиққа қўйиш учун мосланган махсус ҳасса.
Қўлтиқтаёқ билан юрмоқ.
Икромжон судралиб бориб, қўлтиқтаёғини олди-да, чайқала-чайқала олдинга кетаверди. — С. Аҳмад, Уфқ
2. кўчма Суянчиқ, таянчиқ; ҳимоячи.
Бировга қўлтиқтаёқ бўлмоқ.