фл. 1. асосан (-(и)б қўшимчали равишдош шаклида қўлланади — қиялаб)
2. Қия ҳолда ёʻналмоқ.
Кўчадан қиялаб ўтмоқ. Қиялаб кесмоқ. Ёмғир қиялаб ёғмоқда.
Уфқни қиялаб борувчи куз қуёши тикка кўтарилмай, тоғлар орқасидан ўтаркан, кун жуда тез кеч бўлиб қолди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар
Бир томони қиялаб тушиб, катта тош ёʻлга туташган қовун бозори одамлар билан гавжум. — Р. Файзий, Ҳазрати инсон
3. Қия қилмоқ, қия ҳолатга олмоқ.
Унинг диққатини шу чоқ эшикни қиялаб мўралаётган болалар тортди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Майна шошиб, рўмолини қиялади ва секин эшик томонга кўз ташлади. — Ш. Тошматов, Эрк қуши
- Қиялаб ўтмоқ Четлаб, чап бериб ўтмоқ. қонун ҳамиша бўлган ва бундан кейин ҳам бўлади. Ҳеч нарса қилмайди. Гап қонунни қиялаб ўтишда. — А. Эшонов, Бир оғиз сўз