ot 1. Bir avloddan tarqalgan, oʻzaro qarindoshlik munosabatlari bilan bogʻlangan kishilar birlashmasi; urugʻ, aymoq, qabila.
Garchi sizning qipchoq qavmiga mansubiyatingiz boʻlsa ham, Musulmonqulni haydashda bizga unutilmaslik xizmatlar qildingiz. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
2. din. Bir masjidda ibodat qiluvchi kishilar, bir masjidning namozxonlari va ularning har biri.
Jilovxonada namoz kutib oʻtirgan qavmlar ichida Samad boʻqoq, Shukur soʻfilar ham koʻrinar edilar. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
xatna toʻyiga yetti machit qavmini taklif qilgan boʻlsa, mahalla uchun jonkuyar Mahkamboy terisiga sigʻmay qolardi. — M. Osim, Tilsiz guvoh
3. Kishilarning maʼlum bir ish va boshqalar jihatdan boʻlgan birligi, guruhi; toifa.
Haligi qavmdagi mualliflar endi oshkora oshna-ogʻaynigarchilik, loʻttibozlik, guruhbozlik yoʻliga oʻtib oldilar. — Gazetadan
-Men bir ojiz fuqarongizman, — dedi u darhol, — ahli shuaro ila fuzalo qavmiga koʻrsatgan inoyatlaringiz tahsinga sazovordir. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
4. (3-sh. egalik va oʻ.-p. k. shaklida — qavmida) Qatorida maʼnosini bildiradi.
Menga-ku janoza oʻqiydiganlar topiladi. Ammo senlar toʻngʻiz qavmida ketasanlar. — B. Rahmonov, Mardlar qissasi
Zokir temirchi gʻoziyning qilichidan oʻlgan, shuning uchun ham u kofir qavmida ketgan emish. — S. Anorboyev, Oqsoy