sft. 1. Quloqqa yoqadigan, xush keladigan, huzur bagʻishlaydigan; yoqimli, musiqiy; ohangi yaxshi.
Ohangdor musiqa.
Alla! Dunyodagi eng sodda, eng sof, eng ohang-dor, erka tuygʻuli ona qoʻshigʻi. — Saodat
Gulandom ohangdor, jarangli ovoz bilan soʻzladi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. Maʼlum ohangga ega boʻlgan, maʼlum ohang bilan talaffuz qilinadigan; ohangli, jarangli.
Ohangdor sheʼr.
Oʻtkir ohangdor tovushdan seskanganda, yuk mashinasi darhol oʻzini yoʻl chetiga olib, oʻtaver, degandek duddudladi. — S. Nurov, Narvon
Soqolli kampir bir qoʻlini Nurining boshiga yengil qoʻyib, baland., tovush bilan xuddi kuylagandek, soʻzlarni ohangdor choʻzib qichqirdi. — Oybek, Tanlangan asarlar