сфт. 1. Бошқаларга ўз таъсирини, сўзини ўтказадиган; шижоатли, ўткир.
Маҳалланинг ўктам йигити.
Ўрмон полвон, Бозор амин, Ҳайит амин ва бошқа ўктамроқ одамлар миршаб билан бирга даҳлизга қараб югурдилар. — С. Айний, Қуллар
Шакарнинг димоғи баланд, айтгани айтган, дегани деган тенгқурлари ичида ўктам бўлиб, башанг кийиниб юрарди. — Ҳ. Назир, Кўктерак шабадаси
2. Ҳиммати улуғ, олийжаноб, ҳотам, сахий.
Бўрихўжа уйида ҳам ўктам: синглисига дашном беришдан ўзини тиярди. — М. Осим, Тилсиз гувоҳ
Ўша барно йигит — ўктам бир аскар Юртини асрайди ёмон кўзлардан. — Б. Бойқобилов.
3. кўчма Ёқимли, хуш ифодали.
Энди унинг ўктам гаплари, қисқа, муайян буйруқларидан мамнун эди. — О. Ёқубов, Ларза
Авазнинг қадди расо, бир мўйи қилт этмай, тахт томонга ўктам боқиб турарди. — С. Сиёев, Аваз
4. Ўктам (эркаклар ва хотин-қизлар исми).