от 1. Тошлоқ ва қаттиқ ерларни қазиш, тош кесиш учун ишлатиладиган учли чўкич ёки теша.
Фарҳодлар тер тўкар тун-у кун бунда, Метинлар зарбига чидай олмас тош. — Уйғун
2. сфт. Қаттиқ, заранг.
У [Ёʻлчи] бу ерга олдин сув қўйиб, ер юмшагандан сўнг ковлаш кераклигини англаса ҳам тоғанинг амридан чиқмаслик учун метин жойни кавлайверди. — Ойбек, Танланган асарлар
3. кўчма Мустаҳкам, бузилмас.
Метин сафлар.
Душманнинг қўрғони жуда метин экан. — Ойбек, Навоий
Аҳмад Дадамат акани метин иродали одам деб ўйлаган эди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат