ot 1. Safardagi kishi; sayyoh.
Har shahardan har shaharga yuramiz, Bir musofir bizlar gado boʻlamiz. — Shirin bilan Shakar
Boy mehmonxonaga kirganda, musofir yostiqqa bosh qoʻyib uyquga ketgan, bahuzur yoʻl hordigʻini chiqarayotgan edi. — U. Ismoiliy, Saylanma
2. Boshqa yerdan kelgan yoki boshqa yerda yashovchi; kelgindi.
Bundan oʻn sakkiz yil burun bu qishloqning bir burchagida musofir bir temirchi boʻlar edi. — A. Qahhor, Sarob
Qizimni musofirga bermayman, deb qoʻyarmikan. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
3. s. t. Oʻzga, yot (el-yurt haqida).
— Rahmatli otam musofir ellarda mening nima boʻlishimni ham oʻylamaganmikan? — dedi Hoji xola. — M. Ismoiliy, Fargʻona t.o
Biz uzoq judolikdan keyin musofir yurtda uchrashgan aka-ukalardek quchoqlashib ketdik. — O. Yoqubov, Izlayman