сфт. 1. Ҳар жиҳатдан тўлиқ, камчилиги ёʻқ; расо, бут.
Мукаммал тўплам. Уч тилни мукаммал билади. Мукаммал билим.
Ҳаётни мукаммал қиламан, деб не-не одамлар бош қотирган. — С. Сиёев, Ёруғлик
Рустам отда юриш, найза отиш, қиличбозлик каби ҳунарларни мукаммал ўрганибди. — Олтин бешик
2. Такомиллашган, камолотга эришган; етук.
Сенинг қимматли сўзинг, ўткир фикринг мукаммал, Элнинг хотирасида сақланади умрбод. — Х. Расул
Азизанинг назарида, ҳар томонлама мукаммал, одобли, билимли йигит шу эди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол