ot 1. Toshloq va qattiq yerlarni qazish, tosh kesish uchun ishlatiladigan uchli choʻkich yoki tesha.
Farhodlar ter toʻkar tun-u kun bunda, Metinlar zarbiga chiday olmas tosh. — Uygʻun
2. sft. Qattiq, zarang.
U [Yoʻlchi] bu yerga oldin suv qoʻyib, yer yumshagandan soʻng kovlash kerakligini anglasa ham togʻaning amridan chiqmaslik uchun metin joyni kavlayverdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. koʻchma Mustahkam, buzilmas.
Metin saflar.
Dushmanning qoʻrgʻoni juda metin ekan. — Oybek, Navoiy
Ahmad Dadamat akani metin irodali odam deb oʻylagan edi. — F. Musajonov, Himmat