сфт. 1. Меҳнат қилиб кун кўрувчи; меҳнат кишиси.
Меҳнаткашлар оммаси.
Сиёсий савод аввало шуки, ҳар бир меҳнаткаш оқни қорадан, дўстни душмандан ажрата билиши керак. — Ҳ. Ғулом, Машъал
У эркпарвар, содда, меҳнаткаш халқнинг бундай олижаноблиги қаршисида ўзининг масъулиятини яна чуқурроқ сезди. — Ойбек, Қуёш қораймас
2. Меҳнат қилиб чарчамайдиган; меҳнацевар.
Бечора Оқила, ўзи жуда ҳалол, меҳнаткаш, болаларга жуда меҳрибон — А. Қаҳҳор, Оғриқ тишлар.