Поиск

sft. 1. Oʻzini katta tutadigan, bosar-tusarini bilmay qolgan; takabbur.

Manman odam. Kamtarga — kamol, manmanga — zavol — Maqol

U ilgarigi manman Tojiboy emas: hiylagina hovurdan tushgan va anchagina muloyimlashib qolgan edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

2. yoki Manman (manaman) degan Mashhur, eng oldingi, dongdor.

Xivaning manman degan boylaridan pul topish sirlarini oʻrgandim. — J. Sharipov, Xorazm

Bunaqa zanjirni yanga tugul, qishlogʻimizdagi manman degan temirchi ham uzolmaydi. — Yoshlik

Koʻchaga chiqsam, manman degan yigitlar husnimga mahliyo boʻladi. — Mushtum

Qoʻqonning manaman degan boylaridan Mirazimjon boyni oʻldirtirib, sir ochilayotganda xoʻjakoʻrsinga Ergashga jazo berdirdi. — K. Yashin, Hamza

ot 1. Oʻzini katta tutishlik; manman ekanlik; kibr.

Maqtanchoqligi, manmanligi tufayli koʻplar yoqtirmaydigan yengil tabiatli Murzin kelib qoldi. — Shuhrat, Shinelli yillar

2. Manman odamlarga xos xususiyat, ish, xatti-harakat.

Bunday maqollarda ahloq, va odatlarga zid boʻlgan xususiyatlar: tekinxoʻrlik, manmanlik, isrofgarchilik kabi odatlar qattiq qoralanadi. — OʻTA

Uni [odamni] tamom qiladigan kushandasi ham manmanligu maishatu shuhratparastlik. — Shukrullo, Javohirlar sandigʻi

menmensiw, ǵoddaslaw, pańsıw, sháltiyiw, ózimsiniw

скромного ждет успех, у зазнайки худой конец (высокомерие не доведет до добра)