sft. 1. Oʻz qadr-qimmati, gʻururini saqlagan; gʻururli.
Qosimbek yalt etib Avazga boqdi. Unga yigitning oʻzini erkin, hatto jinday magʻrur tutishi yoqdi. — S. Siyoyev, Avaz
Unsin xizmatkorxona eshigida magʻrur, lekin oʻychan holda turgan akasini koʻrishi bilan yugurib borib, uni quchoqladi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. zid. Asossiz yoki ortiq darajada gʻururli boʻlgan, oʻzini shunday tutadigan; kekkaygan; manman; kamtar.
Kamtar boʻling, magʻrur boʻlmang, kekkaymang. — Habibiy
Gap kamtarlik haqida borar ekan, koʻz oʻngimda ajoyib fazilatli kishilar, shu bilan birga, gerdaygan, magʻrur, kalondimogʻ baʼzi kimsalar gavdalanadi. — Gazetadan
U ilgarigi magʻrur va manman Tojiboy emas, hiylagina hovuridan tushgan va ancha muloyimlashib qolgan edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
3. koʻchma Turish-tuzilishi, koʻrinishi viqorli.
Havorang togʻ magʻrur yastanib yotar — Yu. Hamdam
Joʻraqul vagon derazasidan bahor libosiga burkangan yam-yashil dalalarga, koʻkka boʻy choʻzib, magʻrur qad koʻtargan oʻrmonlarga iftixor tuygʻulari bilan qarab borardi. — Nazarmat, Joʻrlar baland sayraydi