от 1. айн. Бозор ва кўча-кўйларда одам тўплаб, диний мазмунда ваъз, панд-насиҳат айтиб тирикчилик қилувчи шахс.
маддоҳ, одамлар оралаб ваъз айтиб юрибди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. кўчма салб. Мақтовчи, мадҳ қилувчи; хушомадгўй.
Совуқ уруш маддоҳлари.
Душман фирибин кўп ема ва маддоҳ хушомадин чин дема. — Навоий