от 1. эск. кт. Жамиятнинг олий табақасига оид киши; оқсуяк, асилзода.
Киборлар жамияти.
Улуғ ҳоким дарвоза олдида эгардан тушиб, отни посбонга берди, шу пайт ялтироқ тўнли бир кибор таъзим қилиб, уни ичкарига бошлади. — М. Осим, Ибн Сино қиссаси
Европа киборлари расмича муомала қилишга мажбурман. — А. Қаҳҳор, Бос тепкини
Киборлар сендекларни қора халқ деб писанд қилмайдилар. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
2. Улуғворлик, киборга хос ўзини тутиш.
Таксон вазиятини ўзгартирмай, сохта кибор ва менсимаслик билан хонага кирди-ю креслолардан бирига ўтириб, оёғини чалиштирди. — С. Кароматов, Сўнгги бархан
Қулаҳмад ўзини кибор тутар одам юзига боқмай, терс қараб гапирарди. — Мирмуҳсин, Чўри