сфт. 1. Кўк рангга яқин, кўкка мойил, кўкиш, оч кўк.
Турсуной Маржон, исирға, узук тақишни бировлардан кўриб ҳавас қилар, лекин ингичка, кўкимтир томирлари билиниб турган бўйни ва қўлларига бу зийнатлар ярашиб тушмас эди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар
Атрофдаги ҳовлилардан кўтарилган тутунлар кўкимтир, майин мавж билан тиниқ, совуқ ҳавода сузади. — Ойбек, Танланган асарлар
2. с. т. Яшил ёки зангор рангга яқин, оч яшил.
Кўкимтир шоҳи рўмол.
У [Салимбой] кўзларини ҳовуздаги турғун кўкимтир сувга тикиб ўйлади. — Ойбек, Танланган асарлар