от 1. анат. Қориндаги болани ёʻлдош (плацента) орқали она танаси билан бирлаштирувчи, болани озиқ моддалари билан таъминлаш учун хизмат қилувчи ичак-най.
Учқуннинг киндигини кесганда, Тозагул кўзларини юмиб, қалт-қалт титраб турди. — Ҳ. Ғулом, Машъал
2. Бола туғилгач, шу ичак-найни кесиб ташлаш натижасида қорин ўртасида ҳосил бўлган кичик чуқурча; қориннинг ўрта қисми.
У [Соли совуқ] шошиб-пишиб Азимбойваччани кўкрагидан итарган эди, Азим унинг киндигига ўхшатиб тепди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
3. кўчма Марказ, ўрта.
— Даштнинг киндиги мана шу ер, — деди Ўктам. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар
Мана, уч йилдирки, Марказий Фарғона киндигида гўзаллик яратяпмиз. — Газетадан
- Киндик қони тўкилган ер (ёки жой, тупроқ) Туғилган ер, туғилган, ўсган жой; ватан. Сафаргалдига бу қумлар чақалоқ вақтидан ошна. Қорақумда унинг киндик қони тўкилган. — Ж. Шарипов, ХоразмКиши қаригандан кейин киндик қони тўкилган жойини қўмсаб қоларкан. — Б. Раҳмонов, Олтин одамлар