ot 1. din. Gunohkorlarning ruhi narigi dunyoda doimiy azobda yashaydigan joy; doʻzax.
— Jahannam qaʼriga ketibdi zolim! — deb gap otdi Sodiq temirchi. — H. Gʻulom, Mashʼal
2. koʻchma Chidab boʻlmaydigan sharoit, azob, ogʻir muhit.
Oktyabrning oxiri edi. Kun issiq boʻlsa ham, lekin yoz oylarining jahannamiga nisbatan bu faslning havosi pokistonliklar uchun juda muloyim, hatto salqindek sezilar edi. — Oybek, Nur qidirib
Nega ona toʻngʻich qizini jahannamga tashlamoqchi? Ostin-ustun boʻlib ketdimi bu dunyo? — I. Rahim, Chin muhabbat
Gulnor uch kunni jahannam azobida oʻtkazdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. kom qoʻll. Jarlik, jar; tubsiz yer.
Nima qilardi deysiz, hamma gap suvda-da. Mana shu jahannamda oqayotgan suvni baland koʻtarib, choʻllarni obod qilmoqchi boʻlgan, deydilar. — Oydin, Shirin keldi
- Jahannamga yubormoq Oʻlimga yubormoq, oʻldirmoq. Bola uchinchi dev bilan ham olishib, yetti kundan keyin, oxiri jonini jahannamga yuboribdi. — Oltin beshik— Pashsha talayaptimi, hozir hammasini jahannamga yuboramiz, qoracham! — pashshalarni ezib davom etdi Joʻra. — Oybek, Tanlangan asarlar