от 1. дин. Худога бўлган ишонч, эътиқод; кўнгилда ишониш ва тилда иқрор қилиш.
Имонига, динига мустаҳкам покиза одам бор жойдан ажина юз чақирим нарига қочармиш. — С. Аҳмад, Ҳукм
Ватанни севмоқ ҳам, илм ўрганиш ҳам, катталарни ҳурмат қилиш ҳам, тозалик ҳам имондандир. — Газетадан
Масалан, Пайғамбаримиздан ривоят қилинадики, Имон олтмишдан зиёд шуъбалардан — тушунчалардан ташкил топган, ҳаё эса ўшаларнинг биридир. — Газетадан
2. Умуман, ишонч.
Муфти ўз ихтиёридаги турли воситалар орқали Мирзони текшириб кўрди. Унинг соф миллатчи муҳожир эканига имон ҳосил қилди. — А. Ҳакимов, Илон изидан
- Имон келтирмоқ Ло илоҳа оятини ўқиб, худога ишонч-эътиқод билдирмоқ. Эшон бўғилиброқ давом этди: — Ёʻқ, банданинг иши ҳақ таолога имон келтирмоқ! — П. Турсун, ЎқитувчиБу одамлар худога эрта-ю кеч ибодат қилар, ҳар бир сўзда унга имон келтирар эдилар. — П. Турсун, Ўқитувчи
- Имони комил Шак-шубҳаси ёʻқ, бутунлай ишонади. Бироқ Элчиевнинг имони комилки, шу аснода ҳеч ким қизичалик қаттиқ куймасди унга. — Э. Аъзамов, Жавоб
- Имонини ютмоқ (ёки ёʻқотмоқ, сотмоқ) 1. Худога ишончни ёʻқотмоқ, диндан қайтмоқ;