Қидирув

от 1. Андиша, шарм-ҳаё билан тортиниш, шундай ҳис-сезги, уялиш.

Дилора кулиб, чарақлаб қайтиб келганда, Ғуломжон ҳар қандай ибога парво қилмай, бўласи ёнига борди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

Кравсова бу шалоқ йигитнинг бунчалик ибо билан қилаётган ҳаракатидан кулгиси қистади. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

2. Ўзини, нафсини тийиш, сабр-у қаноат.

3. Ибо (хотин-қизлар исми).

сфт. Ибоси ёʻқ, андишани, тортинишни билмайдиган; бешарм, беҳаё.

Мунисхон гўё олдида гўдак ёки ўз эри ўтиргандай, ҳеч ибосиз устки кўйлагини еча бошлади. — А. Қаҳҳор, Сароб

сфт. Ибоси бор, андиша-ҳаё ҳиссига (хислатига) эга.

Қайси аёл сабр-қаноатли, ҳаёли, иболи экан, у ҳаётда бахт-у тахтини топа олади. — Газетадан

от 1. Бирор тушунча ёки фикр ифодаловчи, одатда, сўзларнинг турғун бирикмаси (сўз бирикмаси ёки гапга тенг жумла); таъбир.

Образли ибора.

Черницов “вақтинча тантана”, вақтинча чекиниш, қайта ҳужумга ўтиш деган ибораларни қийналиб айтди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

Улар Суқротнинг Аввал ўзингни англа, шунда дунёни англайсан деган машҳур иборасини ўзларига дастуриламал қилиб олишган. — Сирли олам

2. айн. Сўз 2.

от 1. дин. Қуллуқ қилиш, сиғиниш, топиниш ва унинг амали; намоз.

Бутун кўҳна тарих давомида диний тарбия дейилганда, асосан ибодат тушунилган. — Газетадан

мўмин-мусулмонларнинг рўза тутишдан мақсадини Оллоҳнинг бандалари уз умматларини сабр-қаноатга, меҳр-оқибатга ундайдиган ибодат деб таърифлайдилар. — Газетадан

Бутхона қўнғироғи кечки ибодатга чақириб, оғир ва узун даранглади — А. Қаҳҳор, Томошабоғ

2. Ибодат (хотин-қизлар исми).