Изоҳли луғат
· яна 2 та луғатда
от 1. Ифлос ҳолатли (кўринишли); исқирт.
— Қазисан, қартасан, ахир аслингга тортасан — деди кампир омборни қулфла-ётиб, — Увада, ислиқи тўн, чилвир белбоғнинг хумориси тутгандир! — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
У [ўгай она] мурдашўйлардан чиққан ислиқи кийимларни, билмадим, қаердан топиб келтириб, мени уларни кийишга мажбур қиларди. — С. Айний, Эсдаликлар
2. Шундай одамга нисбатли ҳақоратни билдиради.
— Бой ўлгудек хасис, ислиқи эди. Таом десак, тишингнинг кирини сўр, дер эди, — деди бобо. — А. Ҳасанов, Яшариш