сфт. 1. Бирор нарсага қизиқадиган, уни яхши кўрадиган (шахс); ҳавасманд, ҳавасли, ишқибоз.
Ҳаваскор овчи. Мусиқага ҳаваскор.
Набигулнинг айтишича, булар маҳалладаги ҳаваскор созандалар эди. — А. Қаҳҳор, Қаноциз читтак
Бу ерда ўнлаб ҳаваскорлар сувга тиззагача тушиб олиб, балиқ овлашяпти. — Газетадан
Ёзувчиликка ҳаваскор бўлган ёш талантларнинг асарларини илгаригидек хом-хатала босиб чиқаришга барҳам берилган дейиш мумкин. — Н. Сафаров, Оловли излар
2. Касб, ҳунар, санъат ва шу кабилар бўйича машғулотлар олиб борадиган махсус тўгарак қатнашчиси (асосан ёшлар ҳақида).
Тикувчилар артелининг ҳаваскор созандалари тўгараги бутун состави билан келган. — А. Қаҳҳор, Тўй
Биринчи машғулотда ҳаваскор шоирларнинг шеърлари янгради. — Газетадан
Бугун ҳаваскорларимиз телевизорда чиқади. Уларни кўрмабсан, дунёга келмабсан — Ш. Саъдулла, Икки билагузук