ot 1. ayn. Haromi.
— Qoch, haromzoda! — deb Sultonga tahdid qilardi Boʻronbek. — H. Gʻulom, Mashʼal
[Qutidorning] Koʻz oʻnglari qorongʻilanib, bir necha vaqt serraygancha qoldi. Yana yaxshilikni bilmagan haromzoda! deb qoʻydi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
tuzingni ichib, tuzlugʻingga tupuraman, degin Haromzodalarning yoʻliga tushdingmi? — Oybek, Tanlangan asarlar
2. koʻchma kam qoʻll. Oʻz jinsi, zotidan boʻlmagan; begona (narsalar haqida).
Toshoynaning oldiga oʻtirib olib, moʻychinak bilan soqol-moʻylovining haromzoda tuklarini yuldi. — Shuhrat, Jannat qidirganlar
Baʼzi joylarni baland boʻyli gʻumaylar bosib, haligi haromzodalarni ham koʻrib boʻlmaydi. — A. Qodiriy, Obid ketmon