fl. 1. Mayin ovoz chiqarib esmoq (sovuq shamol, izgʻirin haqida).
Shamol, oʻchakishgandek, huvullagancha daqiqa sayin kuchayar hali-veri tinadiganga oʻxshamasdi. — S. Karomatov, Oltin qum
Keyin huvullab, boyagidan kuchliroq shamol esib oʻtdi. — M. Mansurov, Yombi
2. Kimsasiz, boʻm-boʻsh holatda boʻlmoq.
U [Samandarov] ketgandan keyin, xuddi butun hovlini toʻldirib, xandon-xushon suhbat qilib oʻtirgan bir talay mehmon birdan chiqib ketganday, hovli huvullab qoldi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Koʻchalar allanechuk huvullagan. Bosilmagan qor otlarning tizzasiga chiqadi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
Mahkam aka eshikdan kiriboq ikki katta oʻgʻlining oʻrni huvullab turganini payqadi. — R. Fayziy, Hazrati inson
Hozir huvullab turgan choʻl uni yutaman deyayotganga oʻxshardi. S. — Ahmad, Ufq.