сфт. 1. миф. Ўликни тирилтирадиган, қайта жон киргизадиган.
2. Организм учун ҳаёт бахш этувчи.
Шеърки, ўз соҳибининг қонидан пайдо бўлар экан, ўшал қон каби ҳаётбахш бўлмоғи лозим эмасми? — С. Сиёев, Ёруғлик
Қуёш ўз ҳаётбахш нурларини тағин мўл-кўл соча бошлади. — А. Ҳайитметов, Пўлат бармоқлар
Тортиқ этмиш табиат Хуш иқлим, тоза ҳаво. Сувлари зилол, шарбат, Ҳаётбахш, дардга даво. — Ё, Мирзо
3. кўчма Кишини жисман, руҳан тетиклантирувчи, жонлантирувчи.
Баҳорнинг ҳаётбахш руҳи совуқдан ёшланган кўзларда, кўкарган юзларда барқ урди, диллар исиб кетди. — А. Мухтор, Чинор
Зубайданинг овози ёқимли, ҳаётбахш эди. — К. Яшин, Ҳамза
Шерали шу ҳаётбахш лаблардан кўзларини узолмай қолди. — С. Кароматов, Олтин қум