фл. 1. Ҳайвон ва қушларни чўчитиш, ҳайдаш учун қичқирмоқ; бирор ишга даъват, ёрдамлашиш мақсадида турли овозлар чиқармоқ.
Марасул бува ҳай-ҳайлаб, боғдан чумчуқларни ҳайдар эди. — Эртаклар
Сеялка ҳайдовчиларнинг отларга ҳай-ҳайлаган овозлари эшитиларди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. Бирор ножўя иш-ҳаракатдан қайтишга даъват этиб бақирмоқ.
Эшбой узун оёқларини кўтариб, ўша томонга чопган эди, Шерали уни ҳайҳайлаб тўхтатди. — С. Кароматов, Олтин қум
Марасул Насибани урмоқчи бўлганда, Заргаров ҳайҳайлаб қўймади. — А. Қаҳҳор, Оғриқ тишлар
Тарғилни ечаёцак, сўридан туриб, бувим ҳайҳайлаб қолдилар. — А. Мираҳмедов, Кулган чечаклар