фл. 1. Барқ уриб ўсмоқ, ривож олмоқ (кўкат, ўсимлик ҳақида).
Баҳори буғдойнинг гуркираган пайти.
Парвариш этилган ғўзалар она сутига мириққан боладек гуркираб ўсарди. — Ш. Ғуломов, Ташаббус
Кичкинагина ерда анвойи мевалар гуркираб яшнаб туради. — С. Сиёев, Аваз
2. кўчма Гуллаб-яшнамоқ, тараққий этмоқ.
Тилак бахш айласа қалбларга қанот, Унга парвоз берган билакдир ўктам, Шулар бирлигида гуркирар ҳаёт, Шулар бирлигида яшарар олам. — Э. Воҳидов, Чароғбон
3. кўчма Ҳамма ёқни тутмоқ, тарқамоқ, анқимоқ (ҳид ҳақида).
Қамбар бирдан қаттиқ кулиб, Ёʻлчининг ёнига ёнбошлади. Оғзидан мусаллас ҳиди гуркирар эди. — Ойбек, Танланган асарлар
Қизиган тупроқнинг майин иси гуркиради. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол