от 1. Инсоннинг ўз қадр-қимматини билиш, уни ҳурмат қилиш ҳисси; иззат-нафс.
Йигитлик ғурури. Қизлик ғурури.
Унинг инсоний ғурури, табиатининг нозиклиги ёрдам сўрамоққа ёʻл қўймаган. — Ойбек, Навоий
Аҳмад ўртоғига қойил қолмади. Эркак кишида ғурур деган нарса бўлиши керак — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
Зиёлилар орасидан бир мард чиқиб, ўз миллий ғурурини ҳимоя этишга ҳаракат қилди. Бу киши Себзор даҳасининг қозиси Муҳиддинхўжа Ҳакимхўжа ўғли эди. — Фан ва турмуш
2. Фахрланиш, мамнунлик туйғуси; фахр, ифтихор.
Шодлигидан терисига сиғмайди, кўнгли ғурур ила мастона чайқалади. — С. Сиёев, Аваз
Санобар ўғлига ғурур ва меҳр билан жилмайиб қараб турар эди. — М. Хайруллаев, Кўнгил
— Қишлоғимиз тупроғининг сеҳри бор, — дейди қариялар ғурур билан. — Ёшлик
3. Фахрланишга асос бўладиган нарса, кимса ва шу кабилар.
Пахта — ўзбек халқининг миллий ифтихори ва ғурури.
Муротали севинч ва ғурури бўлган ўрикнинг таниш ва қадрли новдаларига шодиёна боқиб, ўрнидан турди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
Халқимнинг қаҳрамони, ғурури бўлдинг. — У. Исмоилов, Сайланма
4. Кибрланиш туйғуси, мағрурлик, кибр-ҳаво.
Олифта бойвачча кибр ва аҳмоқона ғурури ила креслода талтайганича қолди. — Ойбек, Нур қидириб
Гапингнинг тузи қурсин, қизим! Ғурур ғурбатга солар, деган нақлнинг мағзини чақсанг-чи. — Ж. Абдуллахонов, Тонг ёришган соҳилда
Камтарин бўл, ҳатто бир қадам Ўтма ғурур остонасидан. — Э. Воҳидов, Муҳаббатнома