fl. 1. s. t. 1 Tinimsiz, betartib harakat qilmoq, gʻivir-gʻivir qilmoq; gʻimirlamoq (mayda jonivorlar haqida).
Pastdan qaragan kishiga goʻyo behisob chumoli karvoni gʻivirlayotganga oʻxshab koʻrinadi. — I. Rahim, Ixlos
Koʻklam kelishi bilan butun daraxtlar uygʻonadi, qurt-qumursqalar ham gʻivirlab qoladilar. — Gʻ. Gʻulom, Tirilgan murda
2. koʻchma Asta qoʻzgʻalmoq, harakatga kelmoq.
Darhaqiqat, dushman gʻivirlab qolgan edi. Hademay hujumga koʻchdi. — Shuhrat, Shinelli yillar
Ketmoqchi boʻlib gʻivirlay boshlagan edi, Halima opa qoʻymay, choyga oʻtqazdi. — Oydin, Hikoyalar
3. Biror narsa, ish bilan sekin-asta kuymanmoq.
Hovlida besh-olti kishi gʻivirlab yuribdi. — Oʻ. Umarbekov, Yulduzlar
Gʻivirlardi bunda hamisha: Gul sugʻorar, hovli supurar — Oybek, Qizlar