Qidiruv

ot Kuchli darajada achchiqlanish hissi; qahr, jahl.

Gʻazab qilmoq. Gʻazab bilan gapirmoq. Gʻazabdan tushmoq.

Kechqurun jamoat jam boʻlganda, gʻazabdan koʻkarib ketgan kampir yetti pushtidan qolgan uch boylam vasiqani oʻrtaga koʻtarib urdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

Odamlar Buvirajabni ushlashdi. Uning koʻzlariga hamon yosh kelmas gʻazabdan hansiragancha, qalt-qalt titrab oʻtirardi. — Yoshlik

sft. Gʻazabga toʻlgan, gʻazab ifodalovchi.

Mingboshi darhol yetib keldi-da, aʼyonlar oldida toʻxtab, hokimning gʻazabli yuziga termildi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

Navoiy gʻamgin va gʻazabli podshohga dadil qarab, hol-ahvol soʻradi. — Oybek, Navoiy

Soʻng eshikka gʻazabli nazar tashladi-da, zinapoyaga qarab intildi. — P. Qodirov, Uch ildiz

sft. folk. ayn. Gʻazabkor.

Otangning eliga bora koʻrmagin, Bizlarni oʻldirar otang gʻazabdor. — Erali va Sherali

sft. kt. Nafrati, gʻazabi toʻlib-toshgan, gʻazablangan, gʻazabli.

Xalq gʻamgin, gʻazabkor, yuraklari ezilgan holda tarqaladi. — Oybek, Bolalik

Olapar hurdi, tegsang, tishlayman, degan ohangda gʻazabkor akilladi. — N. Norqobilov, Bekatdagi oq uycha

sft. 1. kt. ayn. Gʻazabli.

U gʻazabnok qiyofada Iskandarga yomon tikildi. U. Usmonov,

2. Sirli sohil.

Uning vajohati qoʻrqinchli, gʻazabnok koʻzlarida oʻt chaqnar edi. — M. Xayrullayev, Qoʻshnilar

fl. Gʻazab bilan gapirmoq, gʻazab qilmoq, doʻq qilmoq.

Jallodlar oʻgʻlonlarni podshoning nazariga toʻgʻri qilib: — Podshomizning haqigʻa duo qil! — deb bolalarni gʻazabladi. — Erali va Sherali