sft. 1. Moddiy jihatdan nochor, kambagʻal, qashshoq; muhtoj.
Faqir odam. Amirning oshidan faqirning mushti yaxshi. — Maqol
Birovning mol-dunyosi oshib-toshib yotsa-yu, faqirga koʻz olaytirsa, haqiqat bormi axir, ey falak! — J. Sharipov, Xorazm
Javob ololmadi hech kim ham zotan: Na sulton, na gado, na shoh, na faqir. — A. Oripov, Yillar armoni
2. esk . Birinchi shaxs oʻrnida yoki “men“, biz olmoshlari bilan birlikda ishlatilib, soʻzlovchining kamtarlik qilayotganini ifodalaydi.
Tabibiy entikdi: — Faqiringiz vijdonim buyurgan gapni aytdim. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
Faqir u zotning suhbatlaridan bahramand boʻlgan paytlarimni eslasam, yuragim ezilur! — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
Sizdek muhtaram zot taklif etadi-yu, bizdek faqir bosh tortadimi? — S. Siyoyev, Avaz
3. koʻchma Nochor, bechora, chorasiz.
Kichik, xarob, faqir bir uy. Kampir va yosh bir xotin joʻxori tozalar edi. — Oybek, Nur qidirib
Faqir yuragim orqamga tortib, peshonamni sovuq ter bosdi. — Fan va turmush
- Bola faqir Achinarli, qiyin ahvolga tushgan yosh bola; bechora bola. — Bola faqirga qiyin boʻldi, — dedi Jonuzoq oqsoqol. — Issiq-sovugʻiga qaraydigani yoʻq. Yolgʻiz. — S. Anorboyev, OqsoyBola faqirning qilgan mehnatiga hali bu hosilalar ham oz, taqsir! — A. Qodiriy, Obid ketmon