fl. 1. Mehr bilan silab-siypamoq, suymoq.
— Uxla, uxla, aylanay polvon boladan! — erkalab bolaning boshini siladi Yoʻlchi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Uni yolgʻiz dadasigina emas, butun qishloq erkalar, hech kishi unga qattiq gapirmas edi. — S. Ahmad, Ufq
[Otabek) Uxlab ketar ekan, oʻzini goh qonga belanib yotgan holda, goh Kumushni erkalab turgan holda koʻrar edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
2. Koʻngliga qarab, erka qilib oʻstirmoq; erka, tantiq qilib yubormoq.