sft. 1. Hamma vaqt mavjud boʻlib, uzluksiz davom etib turadigan, muttasil.
Doimiy gʻamxoʻrlik.
Yormat bu yerda doimiy yashamas edi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Kitob — Jomiyning yaxshi doʻsti, ajralmas hamrohi, mutolaa va ijodiyot esa uning doimiy mashgʻuloti edi. — Gazetadan
2. Oʻzaro, uzluksiz, oʻzaro bogʻlangan.
Soy bilan shabada tovushi qoʻshilib, doimiy bir kuy hosil qiladi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
Ogʻriq esa doimiy va borgan sari kuchayib boradigan boʻladi. — H. Hakimov, Oʻtkir appenditsit
3. Abadiy, mangu.
Doimiy doʻst.
Kasalxona, mehribon hamshira Elmurodning esida doimiy saqlanib qoldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi