сфт. 1. Қаттиқ қўрқув туғдирувчи, даҳшатга солувчи, ўта қўрқинчли, мудҳиш.
Даҳшатли зилзила. Даҳшатли фожиа.
Ҳаммаёқда даҳшатли зилзила излари кўринади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Гулнорнинг кўзлари даҳшатли равишда ёниб, юзи, лаблари кўкимтир тусга кирган эди. — Ойбек, Танланган асарлар
2. Кишини ваҳимага солувчи, ваҳимали; қўрқинчли.
Даҳшатли хабар. Даҳшатли шовқин.
Девонхона эшигида даҳшатли шовқин, ур-йиқит бошланди. — Ойбек, Навоий
Бир лаҳза даҳшатли жимлик ҳукм сурди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
3. Қаттиқ азоб берадиган, чидаб бўлмайдиган.
[Ёʻлчи] Бутун вужудини зирқиратган даҳшатли оғриқдан тишларини маҳкам қисди. — Ойбек, Танланган асарлар
Эртага унинг устига дўлдай ёғиладиган тошларнинг оғриғи қанчалик даҳшатли бўларкан? — П. Қодиров, Юлдузли тунлар