сфт. 1. Қаттиқ алам чекиб ёки хафагарчиликдан юраги қонга тўлган, қаттиқ хафа.
[Онаси] Уни юпатгули сўз тополмай дилхун бўларди. — М. Исмоилий, Фарғона т.о.
Аваз, мотамсаро уйга кира-ётгандек, дилхун бўлиб остона ҳатлади. — С. Сиёев, Аваз
Ки байтим сатри иккидур: Бири дилхуш, бири дилхун. — Э. Воҳидов, Ёшлик девони
2. кўчма Кишига азоб берувчи, ёқимсиз, жирканч.
Аҳмад чуқур хўрсинди. Бу оғир, жирканч, дилхун муҳитни тарк қилиб, озодликка — кўчага чиқиб кетди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
3. кўчма Бағри қон, қип-қизил.
Тонг қўйнида маъюс ва дилхун Атиргуллар эгар бошини. — Ёшлик