sft. 1. Yuragi siqilgan, gʻoyat xafa, gʻamgin; maʼyus.
Shu kunlarda shoh juda diltang edi. — Bahrom va Gulandom
Joʻnar boʻldim men bundan diltang, Ioʻllarimga qarab qolding sen. — A. Oripov, Yillar armoni
Gohi magʻrur, gohi diltang, Gohi hazin, gohi tumtaroq. — E. Vohidov, Muhabbat
2. Yuragi tor, tajang; parishon.
Diltang odam,
Elomonov diltang qoʻl silkib qoʻya qoldi. M. M. — Doʻst, Galatepa qissalari
Qoʻlimni bogʻla, mayli, boʻlma diltang! Elimni yoqma-yu, eltib meni yoq! — S. Abdulla, Asarlar
Shunaqa diltang paytda Xol-qoʻzining kelgani unga bulut orasidan chiqqan oftobdek tuyuldi. — S. Siyoyev, Otliq ayol