сфт. 1. Кўнгилни мафтун этадиган, кишини ўзига тортадиган; ёқимли. Дилрабо куй. Дилрабо манзара.
Ватан! Нақадар дилдор ва дилрабо, жозибали ва ёқимли эшитилади бу сўз! Газетадан. Овоз шу қадар тиниқ, дилрабо эдики, Муқаддам ҳаяжондан энтикиб кетганини сезди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
Эй, сиз, тоғлар, дилрабо тоғлар, Ёш қалбимни мафтун этгансиз. — А. Орипов, Йиллар армони
2. от Гўзал ёр, маъшуқа, маҳбуба.
Э дилрабо, ишқинг билан девона бўлдим соғиниб. — Ҳамза
Кетдим бериб кўнгил у дилрабога вафо билан, Тўлдирди-кетди кўнглимни ишқий наво билан. М. Бобоев.
3. Дилрабо (хотин-қизлар исми).