сфт. 1. Кишини ўзига тортувчи, суҳбатлашса завқ, лаззат оладиган; суюкли.
Дилкаш қиз. Дилкаш йигит.
Ростини айтганда, шундай дилкаш йигитга чиндан тоға бўлишни кўнглим тилаган эди. — Н. Норматов, Исмоил тоға тарозиси
Бобо анча дилкаш, суҳбати ширин ва ўтган замонларни эслаб гапиришни ёқтирарди. — Мирмуҳсин, Умид
2. Кишининг баҳридилини очадиган, дил баҳра оладиган.
Шу дилкаш дамларда мен яйраб, Лаззатга ғарқ бўлиб кетаман. — Ҳ. Олимжон