сфт. 1. Чириган, чириб ишдан чиққан, яроқсиз ҳолга келган.
Чирик пахта. Чирик тиш. Чирик олма.
Йигит чирик оғочлар тирқишидан пастга қаради. — С. Сиёев, Аваз
Чирик сомон ва гўнг ҳиди [Саиднинг] димоғига урилди. — Х. Султонов, Бир оқшом эртаги
2. от Нарсаларнинг чириган жойи.
Олманинг чиригини олиб ташламоқ.
3. кўчма Ўлиб, ёʻқ бўлиб бораётган, ҳалокатга юз тутган; носоғлом; эски, бузуқ.
Чирик назария.
Драма ёзганда, мавзуни турмушимизнинг нақ чирик бир жойидан олмоқ ва унинг ила баробар адабиёт тарозисига солиб ёзмоқ керакдир. — А. Қодирий, Кичик асарлар