ot 1. Togʻning eng baland, yuksak joyi.
Hisor choʻqqilari oqarib, shahar, qishloqlarga yaqinlashib kelganday tuyuldi. — S. Nurov, Maysalarni ayoz urmaydi
Asriy choʻqqilar quyoshda yaltirar va sukut saqlar, uning toʻshidagi qorlar koʻzni qamashtirardi. — Saodat
2. Tik narsalarning eng yuqori qismi.
Teleradiominoralar choʻqqisi.
Navqiron bir terakning choʻqqisida oshyon, Kech kuz tongotarin salom bilan olqishar. — Gʻ. Gʻulom
3. koʻchma Erishilgan yoki erishilishi mumkin boʻlgan eng yuksak daraja, pogʻona, koʻrsatkich; oliy nuqta.
Kamolot choʻqqisi. Baxt choʻqqisi.
Fidokorona mehnatsiz ilm choʻqqilarini egallab boʻlmaydi. — Gazetadan
Shafqatsiz dunyoda sheʼriyat gʻolibligini sezish, uning beqiyos qudratini his etishning oʻzi kishi kayfiyatini yuksak choʻqqiga koʻtarib, dunyoni inson koʻziga chaman qilib koʻrsatadi. — OʻTA
- Choʻqqi soqol 1. Kalta qilib qoʻyilgan soqol. Vafo attor choʻqqi soqolini qashladi, yoʻtalib olib, bir chekkaga tupurdi. — N. Aminov, Qahqaha;Abduvahob Shoshiy ellik besh yoshlarda, qotma, choʻqqi soqol, qarashlari oʻtkir bir odam. — Mirmuhsin, Tungi chaqmoqlar