фл. 1. Ўкириб, уввос тортиб, нола қилиб йиғламоқ, зор-зор йиғламоқ.
Супага чиқиб, чинакамига: — Ота, отажон! — деб бўзлади. — Ёшлик
Уларнинг орасида энг кўп бўзлагани кенжа ўғил эди. — Ёшлик
Ҳар водийни бир-бир изладим, Етим қўзи янглиғ бўзладим. — Ҳ. Олимжон
2. кўчма Мунгли, дардли товуш чиқармоқ; нола қилмоқ.
Бир шўх бўзтўрғай Ғулом-жон бошидан кетмай ҳадеб бўзлар, нималардир сўзлар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Тўрғай бошлари узра чарх уриб бўмади. — Ёшлик
Бағримда бўзлайди силанган умид, Бетиним тўлғанар ўзини уриб. — М. Эгамбердиева, Гулбарг
Хаёллар қошимда Сиз бўлиб бўзлар. — Э. Охунова, Мен тонгни уйғотдим
Козимнинг назарида танбур ҳамон ўксиб-ўксиб бўзларди. — Э. Усмонов, Ёлқин
- Бўтадай бўзламоқ Зор-зор йиғламоқ. У озмунча кўз ёш тўкдими, гоҳ бўтадай бўзлади, гоҳ ун чиқармай, ичида нола тортди. — И. Шамшаров, ДовруқИшқингда йиғладим, бўтадай бўзлаб — Баҳром ва ГуландомҲолинг кўрса, отанг бўтадай бўзлар. — Баҳром ва Гуландом