фл. 1. айн. 1 безангламоқ.
2. Юраги безилламоқ Юраги ботинмаслик, қўрқмоқ; ҳадик ва қўрқинчга тушмоқ.
Хотиним кир юваман деса, менинг юрагим безиллайди. — М. Хайруллаев, Рашк
Ундан ҳамма безилларди. Ким асаб, ким юрак, ким қон босимига чалинса ва ёки ишдан ҳайдалса, барчасига шу — Ҳамида сабабчи бўларди. — Ёшлик
Хотинининг ер тагидан хўмрайиб қарашлари юрагини ёмон безиллатиб қўйган эди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
3. Зириллаб, қақшаб оғримоқ, без-без қилмоқ.
Баданидан иситма чиқар, чакка то-мирлари урар, кўнгли озар ва бутун вужуди безиллар эди. — А. Қаҳҳор, Сароб
Жангчилар, оёқларининг безиллаб қолганидан бўлса керак, ўрдакдек лапанглаб юрардилар. — Шуҳрат, Шинелли йиллар
Қабариб, қонталашиб кетган товонлар бари бир, чўғ теггандай безиллайди. — О. Ёқубов, Излайман