sft. 1. Chang-gʻubordan, ifloslikdan xoli; musaffo, toza.
Zangori osmon ham shunday tiniq, shunday begʻuborki, koʻzni oladi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Begʻubor, mayin shabada esadi-yu, odamlarni bogʻ-u rogʻlarga chorlaydi. — Gazetadan
Osmon koʻnglim kabi keng, Koʻnglim kabi begʻubor. — E. Vohidov, Muhabbat
2. koʻchma Koʻnglida yomonligi, kiri yoʻq; pok, sofdil, sidqidil.
Begʻubor yigit.
Yuzidan mehr yogʻilib turgan bu ajoyib, sodda, begʻubor qizga shartta uylanib, oyimni baxtiyor qilishga nima xalaqit beradi? — A. Muxtor, Asarlar
Tolibjon bu sodda va lekin begʻubor kishilarning oʻzlaridek begʻubor suhbatlariga kulib-kulib, quloq solib oʻtirar edi. — S. Ahmad, Jimjitlik
3. koʻchma Dogʻ tushmagan, pokiza.
Elmurod qarshisida chugʻurlashgan, koʻzlari tiniq, qalblari begʻubor bolalarning har birini quchoqlab, yuzlaridan oʻpgisi keldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Doʻppimni yerga olib, endi oʻylab qarasam, Yoshlik degani asli poklik ekan, begʻubor. — A. Oripov