сфт. 1. Бир гапда турмайдиган, ваъдасининг устидан чиқмайдиган; тайинсиз, субуциз.
Бебурд одам. Бебурд бўлмоқ. Нодондан ақл кутма, бебурддан — номус. — Мақол
Олманинг оқидан кўки яхшироқ, Ёрнинг бебурдидан ёʻғи яхшироқ. — Қўшиқлар
2. Тутуриқсиз, маъносиз, бемаъни.
Бебурд гап. Беҳуда ҳаракат бебурд қилар. — Мақол