сфт. 1. Юқори даражада, ортиқ даражада; чеки ёʻқ, ниҳоясиз, чексиз.
Қадрдонингиз Юсуфбек ҳожининг ўғли Отабек бир неча кунлардан буён бениҳоя бир дард билан оғрир эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
2. рвш. Чегараси ёʻқ, ҳаддан ташқари; жуда ҳам. Бениҳоя ориқ. Бениҳоя узоқ. Бениҳоя кўп. Бениҳоя қувонмоқ.
У нимадандир бениҳоя хурсанд, нимадандир хижолат бўлиб, уйга кетди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
Кишининг молини сақлаш бениҳоят қийин, ука. — Ойбек, Танланган асарлар
У [Элмурод] ўз олдига шундай бир одамнинг келиб қолганидан бениҳоят хурсанд эди. — П. Турсун, Ўқитувчи